Een betere wereld?

BETERE WERELD?

Uiteindelijk is dat de vraag; draagt het bij aan een betere wereld? Ik spreek m’n kinderen of kleinkinderen bijna nooit. Dat heeft alles te maken met whatsapp en hun drukke bestaan natuurlijk. En vroeger voelden ze zich verplicht om langs te komen en een gedwongen gesprek te voeren. Dat is niet meer zo. En eerlijk gezegd heb ik liever een kort berichtje waardoor ik weet dat ze aan me denken dan dat ze tegen hun zin langskomen. Aan de andere kant vind ik dat de sociale vaardigheden van 1 op 1 contact wel heel rap verloren gaan. M’n kleinzoon zit de hele dag te gamen en spreekt niemand persoonlijk. Het lijkt mij verschrikkelijk eenzaam, maar hij ziet dat niet zo. Toch denk ik dat je sociale vaardigheden traint door ermee bezig te zijn. Echt een kwestie van oefenen in de praktijk.

Hoe kan je weten hoe je moet reageren op iemand die bij fysieke aanwezigheid bijvoorbeeld in tranen uitbarst? Of hoe reageer je op mimiek? Dat zie je tegenwoordig bij onze millennials. Ze hebben allemaal, stuk voor stuk moeite met persoonlijke communicatie. Maar dit is wel de toekomst waar ik het over heb. Zij zijn de nieuwe generatie. En ik moet eerlijk zeggen dat ik daar wel moeite mee heb. Ik maak me er zelfs best wel zorgen over. Ik hoop dat ergens een omslagpunt komt en het weer mode wordt om met elkaar af te spreken en in fysieke aanwezigheid van elkaar, met elkaar een gesprek te voeren. Je zou toch zeggen dat dit behoort tot de basisbehoefte van een mens. Daar ga ik maar vanuit, anders wordt het wel een hele gekke wereld. Maar eerlijk is eerlijk, die hoef ik dan niet meer mee te maken.